Archeon Pax et Bonum

~ 33 ~ Eenentwintig jaar geleden was Jan de Frankrijker net gestopt met zijn werk in de accountancy. Hij was 59 jaar en wist nog niet hoe hij zijn leven verder wilde inrichten. Tot hij op een dag met zijn vrouw langs Archeon fietste. Hij was er nog nooit geweest, en dat maakte hem nieuwsgierig naar de mogelijkheden. Een sollicitatiebrief naar directeur Jack Veldman luidde een nieuwe periode in. Ja, de broeders van Pax et Bonum waren op zoek naar versterking, maar Jan bleek meer talenten te hebben die in de middeleeuwse stad van Archeon tot hun recht zouden komen. Bijenhouder, korfvlechter, ikonenschilder, bakker, natuurgids: het park bleek kleinschalig genoeg voor een gevoel van gemeenschap, maar groots in de keuze aan ambachten en bezigheden. En dat verveelt nooit, zegt Jan. De durf om te zingen ‘Pax et Bonum was net opgericht toen ik erbij kwam. Mijn vader zong vroeger gregoriaans in de katholieke kerk van Hazerswoude, maar zelf durfde ik niet echt te zingen. Gelukkig kon ik wel een beetje noten lezen, want ik heb altijd al iets met muziek gehad. Ik speel klarinet en pak graag de trekzak erbij. Maar toch, dat zingen… Toen ik echter eenmaal de stap had gezet, vond ik het heel leuk om te doen. Het is niet alleen het koor, maar ook de verbinding met de bezoekers en de andere broeders. We vormen echt een gemeenschap met elkaar. Nu ik ouder ben, is mijn stem wel iets belegener geworden, maar dat maak ik inmiddels goed met mijn ervaring.’ ‘Ik ben een doener, dus van het een kwam het ander’